REVIEW || Mijn Hart en Andere Zwarte Gaten

28238494Mijn Hart en Andere Zwarte Gaten is het eerste boek van de Amerikaanse schrijfster Jasmine Warga. Het boek gaat over de zestien jaar oude Aysel die geobsedeerd is door het plannen van haar eigen dood. Met een moeder die amper naar haar kan kijken zonder met haar ogen te knipperen, klasgenoten die achter haar rug over haar roddelen, en een vader die met zijn gewelddadige misdrijf het plaatsje waar ze woont schokte, heeft Aysel genoeg redenen om haar leven te beëindigen. Er is alleen een probleem: ze weet niet of ze het alleen durft.

Wanneer ze op een website stuit die de optie Samen Zelfmoord biedt, denkt te de oplossing gevonden te hebben. Roman, een tienerjongen die achtervolgd wordt door de gevolgen van een familie tragedie, zoekt ook een partner. Hoewel Aysel en Roman niets met elkaar gemeen hebben, beginnen ze deel uit te maken van elkaars leven. Maar naarmate hun zelfmoord vastere vorm aanneemt, begint Aysel zich af te vragen of ze er wel mee door wil gaan. Ze zal uiteindelijk moeten kiezen tussen haar wens om een einde aan haar leven te maken of proberen Roman ervan te overtuigen hun levenskrachten te bundelen.

Na boeken als The Fault in Our Stars en All the Bright Places, die ik wel leuk vond maar niet geweldig, is Mijn Hart en andere zwarte gaten een boek die ook te maken heeft met een mentale ziekte, namelijk depressie. Waar de eerste twee boeken een beetje te veel voor me waren, is het Warga wel gelukt, namelijk de personen “echt” te maken. Dat waardeer ik zeer, gezien ik me op die manier goed in kan leven op hoe Aysel en Roman in het leven stonden, al heb ik gelukkig zelf nog nooit depressies hoeven ervaren.

Waar ik dit boek als manuscript mocht ontvangen via de Leesfabriek, had ik het boek al een tijd op mijn ereader staan in het Engels. Ik ben dan ook begonnen in het manuscript maar uiteindelijk overgestapt op het ebook. Op deze manier ben ik er door heen gevlogen. Ik begon ‘s avonds rond een uur of tien met het boek en om 1 uur was het uit. Jup, ik kon het zelf ook bijna niet geloven maar het ging snel en het waren drie emotionele uren.

Voordat je denkt; ik begin ook aan dit boek, laat me je wel even waarschuwen. Wanneer onderwerpen als zelfmoord, depressie of andere onderwerpen als deze je aangrijpen en je er niet goed tegen kan, is dit boek misschien niet voor jou weggelegd. Ik moet zeggen dat ik er op sommige punten ook moeite mee had en dat de tranen me over de wangen liepen toen ik het uiteindelijk weglegde. Warga zet een sterk verhaal neer, met personages die je mee nemen in het verhaal en waarbij je bijna bang zou zijn dat je het zelf mee zou maken.

Sommige zinnen die worden gesproken door de personages zijn zo mooi, dat je al snel hoopt dat het boek een andere wending krijgt dan dat we in het begin verwachten. Zinnen als hieronder zijn toch gewoon prachtig om te lezen?

“Je bent als een grijze lucht. Je bent prachtig, zelfs als je dat niet wilt zijn.”

Aysel en Roman willen allebei hetzelfde, namelijk zelfmoord plegen. Allebei hebben ze een rotjeugd gehad en hebben ze genoeg gehad van het leven dat ze nu leven. Via de website komen ze met elkaar in contact maar buiten het feit dat ze zelfmoord willen plegen willen ze ook een relatie opbouwen. Het plot en het verhaal verrasten me. Ik had een veel zwaarder en emotioneler boek verwacht bij zo’n zwaar thema, maar dat was het niet. Jasmine verteld het verhaal op zo’n goede manier dat je er vanaf bladzijde één al helemaal in zit, ik in ieder geval wel. Het einde viel me wel een beetje tegen.

Waar ik niet zal vertellen waar het einde overgaat, had ik het graag anders gezien. Voor degenen die ik ken die leven met depressies, gaat het niet zoals het met Aysel gaat. Natuurlijk snap ik dat het niet voor iedereen hetzelfde is, de manier waarop de rest van het boek geschreven is, had het eigenlijk niet mogelijk kunnen zijn. Maar goed, Jasmine Waga zet met die boek een weergaloos goede debuut roman neer. Ik kan niet wachten om in de toekomst nog meer van haar te lezen!

Mijn hart en andere zwarte gaten / Jasmine Warga / Karakter Uitgevers / 15 December 2015 / 320 pag. / ISBN: 978 90 4521 0148

Advertenties

REVIEW || Op het Randje

26863067Op Het Randje is het tweede boek in de Pushing The Limits serie van Katie McGarry. Eerder dit jaar heb ik haar nieuwste boek gelezen (Nowhere But Here) waardoor ik direct verliefd werd op de schrijfstijl van Katie. Ze schrijft op zo’n manier waardoor je wel verder MOET gaan met lezen omdat je gewoon zo benieuwd bent hoe het afloopt.

Het eerste boek in de serie Over de Grens had ik nog niet gelezen. Nou weet ik dat je de boeken los van elkaar kan lezen, maar gezien de personages van de boeken wel in alle boeken voorkomen, was ik wel zo benieuwd en heb ik het eerste boek er toch nog eerst voor gelezen. Toevallig was dat mijn zusje op hetzelfde moment bezig was met het tweede boek (al dan in het Engels) en ik enigszins aan het twijfelen was of ik het toch niet ook in het Engels zou oppakken omdat ik Engels toch sneller lees. Uiteindelijk niet gedaan en met Op Het Randje op de bank gekropen. Het boek was in één middag uit, want ja, net als in het eerste boek dat ik van Katie las, kon ik ook met deze NIET meer stoppen.

Op Het Randje verteld het verhaal van Beth. Beth kan niet zeggen wat er bij haar thuis gebeurd. Als zij haar mond opendoet tegenover de politie, zal haar moeder sneller worden opgepakt dan zij het woord ‘gevangenis’ kan uitspreken. En dus blijft ze zwijgen, zelfs als ze uit huis wordt geplaatst en een nieuwe start moet maken op een nieuwe school. Ze voelt zich helemaal niet op haar gemak, tot ze Ryan Stone ontmoet, een jongen die in alles haar tegenpool is, maar haar toch beter lijkt te begrijpen dan alle anderen. Maar ook Ryan heeft geheimen, dingen die hij met niemand kan bespreken, ook niet met Beth.

Katie McGarry heeft het opnieuw gedaan en heeft een hartverscheurend verhaal geschreven en die in zoiets moois en onvergetelijks veranderd. Nou kan ik zeggen dat ik het gevoel al een hele tijd niet meer heb gevoeld, dat gevoel waarbij je zo in een verhaal gezogen zit dat je te laat opblijft om het boek uit te lezen en wanneer het uit is je niet een volledige zin uit je keel kan krijgen. Dat is hoe ik me voelde toen ik het boek uit had. Dit boek was een boek die op het goede moment in mijn leven kwam. Waarom? Omdat ik op dit moment in een periode zit dat ik dit soort boeken graag lees en ik er helemaal klaar voor ben om mijn hart te breken voor fictieve personages die me aan het einde van het boek leeg achterlaten.

Zoals ik al vertelde heb ik hiervoor eerst Over de Grens gelezen (of nou ja eigenlijk Pushing the Limits, gezien ik de Engelse versie las), maar Beth was daarin al een favoriet van me. Ze komt over als een meisje die overal haar woordje voor klaar heeft en zegt wat ze denkt, wanneer ze maar wil. Maar eigenlijk voelt ze alsof ze eigenlijk geen keuze heeft omdat het verbergt wat ze daadwerkelijk voelt. Ryan is precies het tegenovergestelde van Beth, maar toch trok ik erg naar hem toe. Hij is mysterieus, lief, zorgzaam en niet de typische sportjongen die je meestal in dit soort boeken vind.

Wat ik zo leuk vond aan dit boek is dat je bij ieder hoofdstuk verder wilt lezen, iedere seconde sleept je mee en laat je niet meer los. Hun onschuldige relatie die ontpopte in iets wat diep en op een compleet ander level was. Alles meegenomen kon ik me goed voorstellen hoe Beth zich moest voelen na alles wat ze heeft meegemaakt en was het zo lief dat ondanks alles wat de twee meeslepen er toch iets moois opbloeide tussen de twee.

Katie McGarry heeft haar plekje in mijn hart gevonden en ook met dit boek ben ik weer om. Ik kan niet wachten om de rest van de serie te gaan lezen en er achter te komen wat er met de resterende personages gebeurd. Ik raad dit boek aan iedereen aan die van een lekker romantisch, maar toch dramatisch boek houdt. Wat een topper, en bedankt dat ik het voor jullie mocht lezen!

 

(Oktober 2017) De rest van de serie heb ik uiteindelijk verder gelezen in het Engels en stuk voor stuk waren ze geweldig!

Op Het Randje / Katie McGarry / HarperCollins / September 2015 / 448 pag. / ISBN: 978 94 0275 0232

REVIEW || De Angstaanjager

26492251De Angstaanjager is geschreven door Michael Grant, die je misschien kent van de Gone serie, waarin alle volwassenen plotseling van de aarde zijn verdwenen en de jeugd het mysterie moet zijn op te lossen. Ik ben er ooit aan begonnen maar kon er jammer genoeg niet inkomen en ben nooit verder gekomen dan het eerste boek in de serie.

Toch was is erg nieuwsgierig naar dit boek, ik weet niet precies wat me trok, maar ik ben blij dat ik de sprong genomen heb om toch weer een Michael Grant boek op te pakken. Het boek gaat over Mara Todd. Mara wordt wakker in een grasveld omringd door mistflarden. Behalve haar naam kan ze zich niets meer herinneren. Even bekruipt haar de angst dat ze niet langer in leven is, maar dan doemt er een jongen op in de mist die zichzelf de angstaanjager noemt. Hij is er om mensen die dat verdienen te straffen. Ze moeten meedoen aan een griezelig spel waarin hun ergste angst waarheid wordt.

Toch weet Mara niet waarom ze hem hierbij moet helpen? Wat is er met haar gebeurd en terwijl ze zich blijft verzetten tegen alles waarin hij haar meesleurt, volgt er een schok wanneer de waarheid dan eindelijk tot haar doordringt.

Klinkt veelbelovend toch? Precies, zo dacht ik er dus ook over. Ik mocht het boek ontvangen en ben er vrijwel direct ingedoken omdat ik toch wel erg benieuwd was naar wat er nou precies met Mara gebeurd was en waarom ze deze jongen zou moeten helpen (behalve de flaptekst heb ik dan ook geen onderzoek gedaan naar het boek, wat ik soms nog wel eens wil doen wanneer het komt tot boeken die ik voor recensie lees.

Toch was ik een beetje om de tuin geleid, omdat ik verwachtte (hoe kan dat anders met een titel als deze?) dat het boek dan wel een klein beetje eng zou zijn. Helaas was dit niet het geval, het bleek erom te gaan om diegene die iets verkeerd hebben gedaan een les te leren. Oké, daar kon ik ook meeleven, het was een verhaallijn die ik nog niet veel vaker heb gelezen en die me wel aantrok. Het komt er op neer dat de angstaanjager mensen die iets verkeerd hebben gedaan een test laat doen, als ze niet slagen of er voor kiezen de test niet uit te voeren, dan moeten ze met de consequenties leven.

Ik vond de testen erg interessant maar vond het ook vreemd omdat niet duidelijk wordt of de mensen die de testen uitvoeren ook daadwerkelijk herinneren dat ze de test uitvoeren. Als die het geval was, dan is toch zo bekend dat er een Angstaanjager rond loopt, of ligt dat aan mij, misschien dat hier in het volgende boek een antwoord op komt, maar daar had ik helaas in dit boek niet veel aan.

Ik had het idee dat het idee achter het verhaal niet goed tot zijn recht komt in een boek van maar 256 bladzijden, wat erg jammer is omdat het idee zeker een goede is. Misschien, en dat zeg ik echt niet vaak, is het idee achter dit boek een idee dat thuishoort op de televisie of in een film. Op die manier kan je alles goed in beeld brengen en komen de beschrijvingen van alles ook goed tot zijn recht. Neem bijvoorbeeld de mist die we op pagina één al tegenkomen wanneer Mara het beschrijft: “De mist praatte met me, zonder woorden, zonder geluid en zo dat ik het verstond, en hij zei: Huiver.” Ik denk dat iedereen dit gevoel kent wanneer je wakker wordt uit een nachtmerrie, maar wat niet goed tot z’n recht komt op een beschrijving van twee pagina’s..

Het boek heeft me niet teleurgesteld, maar aan de andere kant vond ik het jammer dat sommige stukken niet ver genoeg uitgeschreven werden waardoor ik soms moeite had om er goed door te komen. Het boek is maar 256 bladzijden en is een eerste deel en dus hoop ik dat er nog veel meer uitgelegd gaat worden in de andere boeken, maar voor nu krijgt De Angstaanjager van mijn 2,5 ster.

De Angstaanjager / Michael Grant / HarperCollins / 22 September 2015 / 256 pag. / ISBN: 978 94 0270 5300

 

REVIEW || Ik ben er

28755435Ik ben er van Clélie Avit is vertaald vanuit het Frans. De originele titel is Je Suis Là. Het is maar een kort boek, het telt 222 pagina’s en wordt verteld vanuit een duo perspectief door beide hoofdpersonen. Deze hoofdpersonen zijn Elsa en Thibault.

Sinds zeven maanden ligt Elsa in coma, ze voelt niets meer: geen kou, geen honger, geen pijn en vooral geen angst. Thibault wordt gekweld door verdriet en woede, sinds de dag dat zijn broertje een auto-ongeluk veroorzaakte waarbij twee jonge meisjes omkwamen. Als hij – geteisterd door slaaptekort – de verkeerde ziekenhuiskamer binnenloopt, ziet hij Elsa roerloos in haar bed en besluit tegen haar te praten. Ze praat niet terug, maar hij weet zeker dat ze hem hoort. Terwijl de doktoren, vrienden en familie hun hoop voor Elsa’s herstel verliezen, groeit in Thibault juist de overtuiging dat ze voor elkaar bestemd zijn.

Ik ben er is het debuut van Avit en het is een goed debuut. Vanaf het begin ga je er vanuit dat het een romantisch verhaal is, en waar dit ook wel het geval is, is het nog zoveel meer. Het verhaal raakt je en kruipt in je en het laat je lange tijd niet meer los. De personages zijn op zo’n manier beschreven dat het lijkt alsof je het zelf zou kunnen zijn.

Ondanks het zware onderwerp is het niet een boek dat je meetrekt in een neerwaartse spiraal. Het lijkt misschien raar, een liefdesverhaal schrijven tussen twee personen waarvan er een in coma ligt, maar het werkt. Thibault is de enige die praat, uiteraard, maar Elsa reageert met gedachten en gevoelens. Thibault heeft het gevoel dat ze hem hoort, en ondanks de passieve staat van de comateuze Elsa ontstaat er een band tussen de twee hoofdpersonen.

Ondanks dat Elsa alleen maar vanuit haar gedachten schrijft, is het wel een compleet verhaal naar mijn mening. De gedachten van Elsa zijn al snel erg opgelucht wanneer ze Thibault dagelijks bij haar in de kamer vindt. Zeker wanneer iedereen hun hoop in Elsa verliest en hij juist blijft komen. Deze woorden van Elsa zeggen eigenlijk al wel genoeg:

“Ik houd al mijn aandacht op hem gericht. Ik wil niet dat de tijd verstrijkt. Hij is mijn enige afleiding, mijn enige nieuwtje, haast het enige wat me eraan herinnert dat ik wel degelijk leef, in zekere zin.”

Ik denk dat het voor Elsa ook moeilijk is wanneer je alles om je heen hoort maar je kan niet wakker worden uit de staat waarin je verkeerd. Ik hoop dat ik het nooit hoef mee te maken, maar mocht het me ooit overkomen (*klopt af*) dan hoop ik dat ik mijn eigen Thibault zal hebben!

Avit schrijft erg prettig, de zinnen hebben een goede lengte en vertellen precies wat ze moeten vertellen. Je ziet de beelden voor je in je hoofd en op die manier neem je ze in je op en sleept Avit je mee in het verhaal van Elsa en Thibault. Voor mijn gevoel is het verhaal goed uitgewerkt, ondanks dat het maar zo’n kort boek is, sleept het je van begin tot eind mee. Thibault en Elsa vertellen (of denken) op zo’n manier dat het je raakt.

Ik ben uiteindelijk op de beschrijving van het boek afgegaan, maar ik denk als ik op de cover was afgegaan (wat ik meestal toch doe) had ik het boek niet gekozen. Ik vind de cover van het boek niet heel bijzonder en ik had het idee dat ze dit mooier hadden kunnen maken. Vraag me niet hoe, en uiteindelijk maakt het ook niet uit want ik vind het een topper! Ik ben er heeft van mijn drie sterren ontvangen, het zijn er net geen vier omdat ik toch voor de cover moet gaan wanneer ik die vierde niet geef. Ondanks dat zal ik het boek zeker aanraden wanneer je wilt gaan voor een ander soort liefdesverhaal dan wat er veel op de markt gebracht wordt tegenwoordig!

Ik ben er / Clélie Avit / Xander / Oktober 2015 / 222 pag. / ISBN: 978 94 0160 4543

REVIEW || Drakenvuur

26883494Drakenvuur is het derde en laatste deel in de trilogie van An Janssens. Begin van dit jaar mocht ik al het tweede deel, Drakentovenaar, ontvangen en net als die had ik ook Drakenvuur binnen een dag uit. Ondanks het feit dat mijn voorkeur uitgaat naar Engelse fantasy, ben ik blij dat ik de afsluiter van de trilogie heb mogen lezen. Wat een verhaal!

Nadat we aan het einde van boek twee lazen dat Var met zijn rebellen het paleis had overwonnen en Var nu de Koning van Verlangen werd genoemd, beginnen we boek drie op het punt dat Var door de Grote Muur heen breekt om naar het meisje te komen met de rode haren die hij in de spiegel had gezien. De profetie die de wereld moet redden zou er op uit moeten draaien dat Var en het meisje in de spiegel elkaar kunnen helpen.

Terwijl het noorden bevriest en het zuiden brandt, ligt de enige hoop van de mensheid in een oude voorspelling: een tovenaar en een vuurdraak zullen samen de wereld redden.

Maar Var weet niet dat het meisje en de vuurdraak uit de profetie een en dezelfde persoon zijn. Een profetie met een waarschuwing: de uitverkorenen zullen de wereld redden… of vernietigen. Het is aan Var en Thala om uit te zoeken wat het precies inhoud.

Ondertussen is de Buigmoeder Var door de Muur gevolgd en zij zal tot het uiterste gaan om hem bij Thala weg te houden. Terwijl ze zich voedt met de krachten van een onbekende tovenaar, en haar magie gebruikt om een andere gedaante aan te nemen, zet ze haar bloedige achtervolging in.

Zoals ik ook in de recensie van Drakentovenaar schreef, heeft An Janssens een manier om je op te zuigen in het verhaal. Buiten het feit dat ik super nieuwsgierig was naar hoe het verhaal zou aflopen, wilde ik gewoon heeeel graag weten wat er met Var zou gebeuren. Zodra ik zag dat Drakenvuur op de lijst stond met boeken om te recenseren heb ik ‘m dan ook direct aangevraagd! Ondanks dat ik er niet direct in begonnen ben en dat ik net bezig was in een ander fantasy boek, kon ik moeiteloos weer overstappen in de wereld van Var en Nevsemir. Ik moest echter wel weer even goed nadenken wie nou ook al weer wie was en wat hun rol in het gehele verhaal was.

Het duurde echter niet langer dan twee hoofdstukken of ik wist weer hoe het vorige boek geëindigd was en dat de Buigmoeder op een manier bij Var in de buurt was gekomen en dat ik niet langer kon stoppen met lezen omdat ik zo graag wilde weten hoe het verhaal tot een einde zou komen. Het boek is in een middag uitgelezen en ook deze zal ik aan iedereen aanraden die van Fantasy houdt en een boek wil lezen die je snel kan uitlezen maar toch een spannend verhaal met zich mee brengt.

Var, Thala, Nevsemir en de Buigmoeder hadden allemaal grote rollen in het verhaal, maar allen weer op een andere manier. Het einde had ik echter niet verwacht, het kwam onverwachts en op zo’n manier dat ik wilde weten op welke manier ze de profetie tot een goed einde zouden brengen of dat ze inderdaad de wereld ten einde zouden brengen omdat ze het verkeerd begrepen hadden.

Ik ben superbenieuwd of An Janssens nog meer boeken gaat uitbrengen, want ze heeft er zeker een fan bij die de rest van haar boeken zeker zal gaan lezen! Ondanks dat ik vroeger eigenlijk nooit zoveel Fantasy las, ben ik het afgelopen jaar steeds meer gaan lezen en ben ik helemaal om! Drakenvuur heeft van mij vier sterren gekregen, het zit goed in elkaar, het verhaal loopt vlot en trekt je er helemaal in. Zeker een aanrader!

Drakenvuur / An Janssens / Luitingh Sijthoff Fantasy / Oktober 2015 / 288 pag. / ISBN: 978 90 2456 7768

REVIEW || Drakentovenaar

23182758

Drakentovenaar is het tweede boek van An Janssens en het vervolg op haar debuutroman Drakenkoningin. Met haar eerste boek won ze in 2013 de eerste Luitingh Fantasy schrijfwedstrijd. Drakentovenaar speelt zich rond dezelfde tijd af als het eerste deel, maar aan de andere kant van de Grote Muur. De muur verdeelt het Noorden en het Zuiden. Het Noorden waar de kilte heerst en het Zuiden waar het vuur steeds verder oprukt. Drakentovenaar speelt zich af aan de zuidkant van de muur. De wereld is hier zo heet dat leven enkel diep in de bergen mogelijk is, waar mensen en tovenaars al zevenhonderd jaar lang opgesloten zit in een gigantische grottenstad.

De jonge Var groeit op in deze wereld als zoon van een rebellenleider. Zijn hele leven heeft hij toegewerkt naar maar één doel: de tovenaarsprinses ontvoeren uit haar kasteel en op deze manier de koninklijke familie onder druk zetten om de Grote Muur te doen vallen en de weg naar het koele noorden te openen. Var en zijn mannen hebben echter niet gerekend op de Buigmoeder, een magiezuiger die zich eeuwen lang in een van de grottenstelsels heeft verstopt. Een wezen dat gevoelens kan vervormen. Al gauw weet niemand meer wat echt of nep is. De verzetsstrijders veranderen in gehoorzame schapen, relaties worden onder druk gezet en het duurt niet lang of Var ziet langzaam het grote plan in duigen vallen.

Via de boekenlijst van De Leesfabriek heb ik kennis mogen maken met dit boek. De beschrijving klonk erg interessant ook al had ik nog niet eerder over het boek gehoord. Toen ik het boek thuis ontvangen had was ik een beetje angstig toen ik las dat het een vervolg op een eerder was en ben direct op zoek gegaan naar een beschrijving van het eerste deel. Dit had ik namelijk niet gelezen. De beschrijving klonk erg interessant en maakte me nieuwsgierig naar het boek dat ik in handen had. Toch heb ik ook hier wat informatie over op gezocht. Gelukkig kon ik hier uit opmaken dat het om een vervolg ging dat tegelijkertijd afspeelde en dat dus ook los gelezen kon worden.

Vrijwel direct ben ik begonnen met lezen. Het kostte me wat moeite om in het verhaal te komen. Ik lees niet ontzettend veel fantasy en al helemaal niet veel in het Nederlands, maar het duurde nog geen veertig bladzijden of ik zat er helemaal in. De rest van het boek heb ik binnen een dag uitgelezen. Na ieder hoofdstuk was ik weer benieuwd hoe het verder zou gaan, hoe het zou aflopen met Var, met Zia, met Nevsemir en uiteindelijk zelfs met de steenharpij Meli. Elke keer wanneer het hoofdstuk uit was moest ik wel verder lezen, cliffhangers… je moet er wel van houden hoor. De manier waarop An Janssens een wereld creëert is er eentje waar ik erg van houd. Ze beschrijft alles tot in detail waardoor ik, als beelddenker, direct alles voor me zie. Dat vind ik geweldig bij een boek, ik hou ervan me te verliezen in een verhaal. Verhalen waarbij ik rond kan lopen in de wereld waar ook de personages rond lopen. Iedere beslissing die de personages maken, alle gedachten die je kan volgen. De plottwist die ongeveer op twee derde van het boek ineens tevoorschijn sprong had ik totaal niet verwacht, ik kon het boek gewoon niet meer weg leggen!

Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende oogpunten. Vanuit die van Nevsemir de tovenaarsprinses, vanuit die van Var de zoon van de rebellenleider, die van Zia het zusje van Var en uiteindelijk ook vanuit het oogpunt van de Buigmoeder. In het begin was dit erg verwarrend, maar wanneer de verhaallijnen samen komen en het allemaal duidelijk wordt vond ik het geweldig om het verhaal te zien vanuit de verschillende leidende personages. Er gebeurde zoveel in het boek dat ik teleurgesteld was dat ik het al zo snel weer uit had en dat ik graag wilde weten of er nog meer komt. Want op de manier waarop het boek eindigt, heb ik het idee dat er nog een vervolg komt, als dit het geval is zal ik daar smacht naar uit kijken!

Ik heb het boek vier van de vijf sterren gegeven, omdat ik soms een beetje in de war raakte, maar het voor de rest een aan te raden boek is. Als je van dit genre houdt, je er in thuis voelt zou ik dit boek zeker lezen!

Drakentovenaar / An Janssens / Uitgeverij Luitingh-Sijthof / 2014 / 287 pag. / ISBN 9789024564743

REVIEW || Carry On

23734628

Carry On is het nieuwste boek van schrijfster Rainbow Rowell. Tevens is het een soort van spin off van haar Fangirl. In Fangirl is de hoofdpersoon Cath, en Cath schrijft fanfiction. Één van haar fanfictions is zo populair dat het duizenden volgers heeft, en je raadt het al, die fanfiction is Carry On. Zoals Rainbow het zelf al beschrijft, lieten de personages in haar fictief verhaal in een fictief verhaal haar niet meer los en moest ze Carry On wel schrijven om haar los te laten. Uiteindelijk bleek het niet dezelfde fanfiction te zijn en ook niet het originele boek die wordt genoemd in Fangirl, maar het is en blijft een Simon Snow boek en die moest en zou ik lezen!

Één van mijn eerste recensies voor de leesfabriek was die voor Fangirl. Toen vertelde ik dat ik heel graag wilde weten hoe het verhaal van Simon Snow zou gaan. Je kan je mijn reactie vast wel voorstellen toen ik te horen kreeg dat er een Simon Snow boek zou komen. Inderdaad, ik schreeuwde het nog net niet uit, maar ik zat er vlakbij!

Carry On vertelt het verhaal van Simon Snow. Simon Snow is een soort van Harry Potter-achtig figuur maar hij gaat niet naar Zweinstein maar hij gaat naar Watford. Simon Snow is de Uitverkorene, maar misschien wel de slechtste die er ooit uitverkoren is geweest. Dat is wat zijn kamergenoot Baz zegt. En Baz is misschien slecht en een vampier en een complete idioot, maar hij heeft waarschijnlijk wel gelijk.

De helft van de tijd krijgt Simon zijn toverstok namelijk niet aan het werk en de andere helft van de tijd zet hij iets in vuur en vlam. Zijn mentor gaat hem uit de weg, zijn vriendin heeft het uitgemaakt en er rent een magie-etend monster rond met Simon’s gezicht. Baz zou de dag van zijn leven hebben, als hij er zou zijn – het is hun laatste jaar op Watford School voor Magie, en Simon’s aartsrivaal is niet op komen dagen.

Net als alle boeken van Rainbow, zat ik ook met deze weer op het puntje van mijn stoel. Ik was te druk met werk om het in één ruk uit te lezen maar ieder vrij momentje dat ik had was ik druk aan het lezen. Simon is niet de meest geweldige hoofdpersoon die je je kan voorstellen, toch had hij iets. Ik kan het niet goed omschrijven maar je werd mee getrokken in het verhaal en ik wilde iedere keer weer weten hoe het verder ging. Waarom was Baz niet op school verschenen, was Agatha echt verliefd op Baz en niet op Simon, wat gaat er gebeuren met Penny en misschien wel de belangrijkste, vertellen Simon en Baz eindelijk aan elkaar dat ze elkaar leuk vinden?!

Ik ga je één ding verklappen, want eigenlijk staat dit ook gewoon in de samenvatting van het boek. Het is een boek van Rainbow Rowell, met lekker veel drama, magie en heel veel zoenen. Want JA! Simon en Baz zijn wel degelijk verliefd op elkaar en *swoon* daar komen ze ook gewoon voor uit. Dit boek mag dan voor sommige een vergelijking hebben met Harry Potter, en misschien had het dat in het begin ook wel, Carry On draagt zijn eigen verhaal, met eigen achtergrond en geschiedenis die gewoon steengoed worden neergezet!

Misschien vond ik het grappigst nog wel dat de spreuken in het boek zinnen uit liedjes waren, of spreekwoorden. Zolang je ze maar met genoeg kracht zou uitspreken kon alles een spreuk worden. Maar toen de Mage een spreuk begon en dit Bohemian Rhapsody van Queen bleek te zijn kon ik mijn lachen even niet meer in houden. Hoe Rainbow er op gekomen is, ik heb geen idee, maar het werkt en het boek is geweldig. Mocht je je Harry Potter vormige gat willen opvullen met een beetje meer magie, dan zal ik zeggen: lees dit boek! Simon en zijn vrienden nemen je mee in hun wereld. Je gaat van ze houden en ook jij wil weten wat die Humdrum nou wel of niet op z’n geweten heeft en wie of wat het nou eigenlijk is. Ik ga je heel eerlijk zeggen dat toen ik er achter kwam wat het uiteindelijk was, ik zowel geschokt als opgelucht was dat ik het eindelijk wist!

Carry On / Rainbow Rowell / St. Martin’s Griffin / 6 Oktober 2015 / 522 pag. / ISBN: 978 12 5004 9551