REVIEW || Het Scheve Meisje

30061361Het Scheve Meisje van Yvon Né speelt zich af in de jaren vijftig wanneer een huwelijksleven pas compleet is wanneer er kinderen zijn. Dus er komt een kind, een dochter. Maar niet het meisje waarop de ouders hoopten, geen kind om mee te pronken, eerder een om je voor te schamen. De ouders zijn bang voor het onbereikbare wezen dat niemand nodig lijkt te hebben. Ze zien niet hoe dit meisje zich ervan bewust is te leven in een wereld waarvan de gebruiksaanwijzing ontbreekt. In Het scheve meisje vindt Yvon Né woorden voor de manier waarop een kind van tussen de twee en elf kijkt, leeft en voelt. Een kind dat de dingen om zich heen op een eigen manier beleeft om de wereld leefbaar te maken en daarin niet door haar omgeving begrepen wordt.

Het verhaal wordt verteld vanuit het oogpunt van Het Meisje. Het meisje groeit op in de jaren vijftig/zestig. De lezer maakt kennis met het meisje en beleeft via haar ogen haar leven mee. Jaren vijftig waarin het normaal was dat je trouwde en kinderen kreeg, moeders die thuis bleven en vaders die de kost verdienden. Het gaat niet anders in het gezin van het meisje. Het meisje is anders, niet de dochter waar vader en moeder van droomden om te hebben. Zou het komen door het feit dat ze een beperking heeft, ze heeft scoliose. “Wat is dat kind scheef” of is het gewoon het feit dat het meisje de wereld onbegrijpelijk vindt en zich niet kan aanpassen aan wat wenselijk is in die tijd.

Ik heb nog niet eerder iets van Yvon Né gelezen maar de titel en de achterflaptekst trokken me aan om dit boek toch op te pakken en te lezen. Toen ik voor het eerst de achterflaptekst las dacht ik dat het ging over een meisje met een andere beperking ik dacht niet na over scoliose. Ik weet niet wat ik wel in mijn hoofd had maar toen ik begon te lezen werd het natuurlijk al vrij snel duidelijk dat het hierom ging. Het feit dat het boek vanuit het oogpunt van het meisje verteld was me niet onbekend, eerder dit jaar las ik al de Zwaluwman van Gavriel Savit voor de Leesfabriek en die is ook vanuit het oogpunt van het kind (de hoofdpersoon in beide boeken), toch moest ik wel weer even wennen om vanuit dat oogpunt te lezen. Het boek wordt aan elkaar verweven met een bijna sprookjesachtige manier van schrijven, iets wat ik enerzijds erg prettig vind lezen en anderzijds duurt het soms wat langer voor ik er lekker in zit. Toch is de wijze waarop het boek is geschreven een manier waardoor niet alleen de gebeurtenissen maar ook de persoonlijkheid van het meisje aangrijpend zijn en mij in dit geval mee trokken in het verhaal.

Door het feit dat het meisje Scoliose heeft en op een dag ineens wakker wordt als ‘het scheve meisje’ is het voor haar ouders niet altijd even gemakkelijk om met haar om te gaan. Ze is onhandig, lief maar soms ook een moeilijke dromer en daarmee maakt ze het af en toe erg moeilijk voor het ouders die juist heel praktisch en gewoon zijn. Zij hadden het liefst een vrolijk en makkelijk kind gehad en weten niet goed wat ze met haar aan moeten. Het ideaalbeeld wat zo belangrijk voor ze is kunnen ze niet goed nastreven met een dochter als zij.

Het meisje daarentegen is creatief en van wat je te weten komt erg intelligent en gaat meer dan eens helemaal op in haar eigen wereld. Het boek wordt dan ook vaak vermengd met de werkelijkheid en de droomwereld waarin het meisje zich vaak bevindt. Dit tot er weer iets gebeurd en de werkelijkheid ineens weer binnendringt in haar hoofd. In die werkelijkheid is het meisje absoluut niet dat perfecte meisje die haar ouders zo graag willen. Ze is argwanend, maakt fouten en is soms zelfs agressief. De relatie met haar ouders is niet gemakkelijk al is het op sommige momenten erg lieflijk om te zien hoe de ouders er toch het beste van proberen te maken of juist helemaal niet.

Zoals ik al eerder zei is het meisje ook erg intelligent maar lijken haar ouders daar niet om te kunnen gaan en wanneer ze bijvoorbeeld een goed resultaat haalt op school en daar over verteld lijkt het of haar ouders denken dat het een soort arrogantie is. Ze krijgt bijnamen die je normaal niet als ouders zou geven (ik zou dat in ieder geval niet geven aan eventuele kinderen!). Né heeft aangegeven dat het boek semi-autobiografisch is en daarmee een inblik in haar eigen leven geeft. Het boek is écht, het komt kwetsbaar over, het is eerlijk en het geeft een goed voorbeeld voor mensen die anders zijn dan een ander en welzeker een goed einde brengen aan een leven die ze misschien wel op alle fronten tegen zit.

Het boek was hartverscheurend en ik ga het aan iedereen aanraden waarvan ik weet dat ze dit boek gaan lezen en het net zo zullen beleven als ik. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden. Het boek is een goede aanrader en ik moet misschien toch maar eens die bibliotheek induiken om andere boeken van Yvon te gaan lezen!

Deze recensie is geschreven door Daphne Maatman, 26 jaar, Sociaal Pedagogisch Hulpverlener, werkzaam met mensen met een verstandelijke beperking. Wil je volgen wat ze leest, kijk dan op haar Instagram: daffodilsbooks.

Het Scheve Meisje / Yvon Né / De Geus / 5 April 2016 / 285 pag. / ISBN: 978 904 4536 713

 

Advertenties

REVIEW || De Zwaluwman

30167869Gabriel Savit’s debuut roman “De Zwaluwman” brengt ons mee naar Polen in de Tweede Wereldoorlog. We beginnen in Krakau een van de grote steden in Polen waar we Anna Lania, de dochter van een Poolse professor. Professor Lania zoals hij wordt beschreven door Anna wordt opgepakt door Anna wanneer ze zeven jaar oud is. Ze blijft alleen achter, tot ze de Zwaluwman ontmoet. Hij is lang, mysterieus en heeft uitzonderlijke gaven. Ze weet dat de Zwaluwman niet haar vader is, maar hij is net zo goed met talen als dat hij altijd was. Zelfs de taal van de vogels. Wanneer hij een zwaluw roept op zijn arm te gaan zitten drogen haar tranen en besluit Anna hem te volgen. Weg uit de gevaarlijke stad waar de Gestapo arriveert, het bos in. Maar in tijden van oorlog kan alles gevaar betekenen. Zelfs de mysterieuze Zwaluwman.

Toen ik begin van dit jaar het boek in de Engelse boekwinkels zag staan trok het me al aan maar heb ik het nooit meegenomen naar huis, toen ik ditzelfde boek later echter tegenkwam op de lijst besloot ik toch een poging te wagen. Verhalen die zich af spelen tijdens de Tweede Wereldoorlog trekken me aan. Eerder las ik al “De Gave van Hanna Mendel” en “De Kinderbarak” voor de Leesfabriek en daar vloog ik doorheen. Ik begon dan ook vol enthousiasme aan dit boek. Toch had ik niet hetzelfde gevoel als deze eerdere twee bij De Zwaluwman. Het was niet het feit dat het geen ontroerend boek was of dat het me niet mee trok in het verhaal, maar ik had moeite om er in te komen.

Het duurde toch zeker wel een pagina of 50-60 voordat ik echt in het boek zat en ik niet meer kon stoppen met lezen. Dat vond ik erg jammer, zeker als je nagaat dat het boek maar 240 bladzijden heeft en het dus niet heel lang duurde voordat ik ‘t al weer uit had gelezen. Wat me wel zeer aansprak in het boek waren de lessen die de Zwaluwman leert aan Anna. Om er zeker van te zijn dat ze niet door de Duitsers worden opgepakt trekken ze vooral door de bossen en blijven ze weg van de wegen. De Zwaluwman vertelt Anna dat ze hem moet volgen als de rivier de rivierkant volgt en dat zal ze nooit verloren gaan.

Gedurende het boek lees je hoe de oorlog verder gaat en hoe Anna ouder wordt. In het begin van het boek lezen we vanuit het oogpunt van een zevenjarige Anna, aan het einde van het boek lezen we over een Anna die door de jaren heen veel heeft geleerd en ouder is geworden. We lezen over een Zwaluwman die wanneer zijn medicatie opraakt langzaam verandert in een man die Anna niet meer kent en waar ze niet meer helemaal gerust bij in de buurt komt. Het boekt sleept je mee maar een scene richting het einde van het boek had wat mij betreft eruit gelaten kunnen worden. Wanneer het gehele boek eigenlijk rustig verloopt en er vrij weinig gebeurd behalve dat we af en toe lezen over gebeurtenissen in steden ver weg en lessen die Anna leert, is het raar om ineens een schokkende gebeurtenis te lezen. Iets wat niet verwacht werd en niet in het plaatje past wat gedurende het hele boek wordt geschetst van Anna, maar ook van haar reisgezellen.

Wat ik wel leuk vond om te lezen was de relatie tussen Anna en de Zwaluwman. Wanneer ze eerst een band vormen over hun liefde voor talen, groeit deze langzaam uit tot een relatie die veel dieper is en die hen helpt overleven. Anna vertrouwt op de Zwaluwman en denkt in het begin dat hij iets magisch is en dat hij niets verkeerd kan doen. De Zwaluman beschermt Anna voor alles wat er gebeurd en probeert haar te behouden voor de gebeurtenissen van de oorlog die om hen heen woedt door deze om te buigen in verhalen met wolven en beren (de Duitsers en Russen die om Polen vochten). En terwijl de Zwaluwman zeker niet perfect is en zelf ook de nodige demonen vecht, is hij er altijd op uit om Anna voorop te stellen.

Het verhaal bouwt zich op een gegeven moment zo op dat het einde je met meer vragen dan antwoorden achterlaat. Alles wat we weten aan het einde van het boek is dat de wereld veel donkerder en gevaarlijker wordt en dat de toekomst onzeker is. Als je houdt van een boek met een open einde dan is dit boek voor jou, ikzelf hou niet erg van open eindes, zeker niet wanneer ik weet dat er geen vervolg aan komt voor het boek. De Zwaluwman verteld een krachtig verhaal over dood, verdriet, overleving, en liefde in een tijd van oorlog. Het boek geeft af en toe een hint naar gebeurtenissen die we allemaal in de geschiedenisboeken hebben gelezen, het is een goed geschreven boek dat niet voor iedereen weg is gelegd maar toch zeker wel het lezen waard is!

De Zwaluwman / Gavriel Savit / Ambo/Anthos BV / Juni 2016 / 240 pag. / ISBN: 978 902 6329 982

REVIEW || Een Makkelijk Kind

29453083Een makkelijk kind van Mireille Geus verteld het verhaal van studentes Willemijn en Parel die een week op een luxe villa met sauna in België mogen passen. Willemijn ziet het als een kans om de band met haar vriendin weer stevig aan te trekken. Parel kan als geen ander verhalen verzinnen en vertellen, en precies die afleiding heeft Willemijn nodig.

Wanneer ze ‘s avonds aankomen bij de villa blijkt het vertrekkend echtpaar nog een vreemd verzoek te hebben: of ze niet alleen op het huis, maar ook op hun kind willen passen. Dat ligt boven al te slapen. Met tegenzin gaan Parel en Willemijn akkoord, niet wetend dat hun vriendschap hierdoor danig op de proef zal worden gesteld. De volgende ochtend blijkt het kind namelijk verdwenen te zijn.

Een makkelijk kind is de debuut roman voor volwassenen voor Mireille Geus die vooral kinderboeken schreef. Dit boek had vanaf het begin al een soort thriller gevoel bij mij. Het is een spannend verhaal waarbij vanaf het begin eigenlijk al dingen niet kloppen en waar je je bij afvraagt hoe het zou gebeuren. Willemijn en Parel zijn door een strenge selectie periode heen gekomen en gekozen als de twee meiden die op het lege landhuis in de Belgische Ardennen mogen passen. Voor Willemijn en Parel die elkaar niet veel meer zagen is dit de kans om weer wat dichter tot elkaar te komen. Wanneer het echtpaar echter aan hen vraagt of ze ook op het kind willen passen, verandert dit. Er wordt beloofd dat ze geen last van het kind zullen hebben en alleen maar een ontbijtje bij de deur hoeven zetten en de rest komt wel goed.

Wat ik heel raar vond om te lezen is het feit dat Willemijn en Parel helemaal geen vragen stellen over het kind waar ze voor moeten zorgen. Ze weten geen naam, niet of het een jongen of meisje is. Waarom het op de kamer blijft, helemaal niets. Dat zouden voor mij toch vragen zijn die ik direct zou stellen wanneer ik een week voor het kind moet zorgen! Dan komt het feit dat wanneer het ontbijt wat ze bij de deur hebben gezet ‘s avonds er nog steeds zo bij ligt als die ochtend (wat ik ook niet snap want ik was toch wel tien keer wezen kijken bij die deur en had op de deur geklopt of iets dergelijks). Willemijn en Parel besluiten een kijkje te nemen en komen er al snel achter dat het kind verdwenen is uit de kamer.

Het boek leest als een trein en neemt je mee in de gedachten van Willemijn en Parel. Doordat er eigenlijk maar twee personages goed naar voren komen in het boek leer je de meiden erg goed kennen. Maar toch waar Geus de gedachtegang van Willemijn goed en grondig uitgewerkt, doet ze dit minder goed bij haar gedrag. Er is een bijna naïeve houding waarbij de meijden alles aannemen en de manier waarop de zoektocht naar het kind wordt vormgegeven. Het is boeiend maar aan de andere hand vreselijk voorspelbaar. Het is niet iets nieuws en dat vond ik jammer.

Ondanks dat het genre waarin dit boek valt normaal niet het genre is waar ik voor ga, had het wel wat. Het boeit van begin tot eind omdat ik zo graag wilde weten hoe het nou zou aflopen met de meiden en natuurlijk wat er nou daadwerkelijk aan de hand is binnen het huis. Wat ik een van de goede punten van het boek vond is het feit dat hoe Parel is in combinatie met de spanning rondom het kind zorgen voor het verhaal. Parel neemt rare beslissingen die het verhaal een goede wending geven. Het verhaal wordt steeds vreemder en vreemder maar het bleef me boeien tot het einde. Mireille Geus sluit het verhaal af op een manier die ik totaal niet verwacht had toen ik halverwege het boek was en waardoor ik toch ontzettend blij ben dat ik het boek gelezen heb. Ik heb het gelijk doorgegeven aan de rest van de personen bij mij in huis die er blijkbaar ook door geboeid worden!

Een Makkelijk Kind / Mireille Geus / Nieuw Amsterdam Uitgevers / 4 Maart 2016 / 272 pag. / ISBN: 978 904 6820 797

 

REVIEW || The Hidden Oracle

26881479The Hidden Oracle is het nieuwste boek van Percy Jackson schrijver Rick Riordan. Het boek is het eerste deel in een nieuwe vijfdelige serie genaamd; The Trials of Apollo. Je raadt het al, ze zullen gaan over de Zonnegod Apollo. Ik was na Magnus Chase in Oktober 2015 al weer helemaal om in de wereld van de Noorse Goden, maar het was een geweldige reis terug naar de Griekse Goden en naar Camp Halfblood. Maar waar gaat het boek eigenlijk over?

Apollo heeft zijn vader Zeus behoorlijk kwaad gemaakt tijdens de gebeurtenissen van The Blood of Olympus (Heroes of Olympus serie) toen een van zijn kinderen de wereld op z’n kop zette en Moeder Aarde wakker maakte. Apollo wordt voor straf uit Olympus verbannen. Hij belandt als 16-jarig tiener in New York, zonder zijn goddelijke krachten. Daar moet de 4000 jaar oude god zien te overleven in de moderne wereld totdat hij een manier weet te vinden om weer in de gunst te komen bij Zeus. Maar Apollo heeft veel vijanden, goden, monsters maar ook stervelingen die niets liever willen dan dat hij wordt vernietigd. Apollo moet dan ook de hulp van zijn vrienden in de sterfelijke wereld inschakelen om te overleven en, hopelijk, op een dag zijn goddelijke krachten terug te krijgen. Wie anders dan de halfgoden van Kamp Halfbloed zouden hem kunnen helpen bij die missie?

De wereld van Percy Jackson en de Griekse Goden (of ook de Roomse Goden als je de Heroes of Olympus hebt gelezen) heeft me vanaf het begin al geïnteresseerd. Dan moet ik eerlijk bekennen dat ik gek ben op de verhalen achter de Griekse Goden en Helden en dat ik dan ook niet kon wachten om dit boek in te duiken. Ik wist eigenlijk helemaal niet dat er nog een boek serie zou uitkomen in deze wereld (waarin we ook Percy etc nog zouden zien.), maar ik was dan ook blij verrast toen ik in de boekwinkel liep en ik het boek tussen de nieuwe releases zag staan!

Ook deze serie is net als de Percy Jackson boeken vol gestopt met humor en grappen en lekker veel sarcasme, waar ik zo van hou! Ook al was het boek niet heel dik vergeleken met de voorgaande serie, het was vol gestopt met bekende elementen. Ik mocht terugkeren naar Camp Halfblood waar ik me gelijk weer thuis voelde en het dan ook goed voor te stellen waar de huisjes stonden, waar het bos was en waar de eethal was. Er is niets fijner dan thuis komen in een bekende omgeving, toch?

Apollo is precies hoe we hem in de vorige series al tegen mochten komen, sarcastisch, vol van zichzelf en verschrikkelijk boos op alles en iedereen die hem tegen zit. Het mooiste moment is dan ook het moment dat hij zichzelf voor het eerst ziet in zijn menselijke vorm, omdat hij niet langer de ‘knappe, geweldige’ god is die hij op Olympus was. Maar toch is het fijn dat we hem zien veranderen in de loop van het boek, hij accepteert het feit dat hij moet werken om weer terug te komen naar waar hij was op Olympus en dat het misschien deze keer wel menis is!

We worden geïntroduceerd aan een reeks nieuwe personages, maar zien ook oude bekenden weer terug. Voor degenen die de HoO serie hebben gelezen, komen er eindelijk achter wat er nou werkelijk gebeurd is met Leo Valdez! Ook zien we hoe het Nico en Will vergaat en nog een tig aantal andere personages die we al eerder hebben gezien. Dit boek bracht mijn favoriete personages uit de andere series die ik gemist had in Magnus Chase. Je leeft toch een totaal van 10 boeken (of 11 nu) mee met de personages en om ze weer te zien was alsof je een nieuw schooljaar (of zomer?) begon in Camp Halfblood samen met de vrienden die je een jaar lang gemist hebt!

Ik moet wel eerlijk zeggen, als je de andere twee series niet hebt gelezen, ben je in staat dit boek te lezen maar het wordt je niet gemakkelijk gemaakt, gezien er aardig wat referenties worden gemaakt naar de andere series. Om maar te zeggen; de reden dat Apollo naar de sterfelijke wereld wordt verbannen! Het boek heeft van mij vijf van de vijf sterren gekregen, al was het alleen maar om het sentiment dat het met zich mee brengt. Het verhaal was geweldig op zichzelf, de humor, de spanning en Apollo maakten het helemaal af!

The Trials of Apollo – The Hidden Oracle / Rick Riordan / Puffin / 3 Mei 2016 / 384 pag. / ISBN: 978 014 136 3912

REVIEW || Mijn Hart en Andere Zwarte Gaten

28238494Mijn Hart en Andere Zwarte Gaten is het eerste boek van de Amerikaanse schrijfster Jasmine Warga. Het boek gaat over de zestien jaar oude Aysel die geobsedeerd is door het plannen van haar eigen dood. Met een moeder die amper naar haar kan kijken zonder met haar ogen te knipperen, klasgenoten die achter haar rug over haar roddelen, en een vader die met zijn gewelddadige misdrijf het plaatsje waar ze woont schokte, heeft Aysel genoeg redenen om haar leven te beëindigen. Er is alleen een probleem: ze weet niet of ze het alleen durft.

Wanneer ze op een website stuit die de optie Samen Zelfmoord biedt, denkt te de oplossing gevonden te hebben. Roman, een tienerjongen die achtervolgd wordt door de gevolgen van een familie tragedie, zoekt ook een partner. Hoewel Aysel en Roman niets met elkaar gemeen hebben, beginnen ze deel uit te maken van elkaars leven. Maar naarmate hun zelfmoord vastere vorm aanneemt, begint Aysel zich af te vragen of ze er wel mee door wil gaan. Ze zal uiteindelijk moeten kiezen tussen haar wens om een einde aan haar leven te maken of proberen Roman ervan te overtuigen hun levenskrachten te bundelen.

Na boeken als The Fault in Our Stars en All the Bright Places, die ik wel leuk vond maar niet geweldig, is Mijn Hart en andere zwarte gaten een boek die ook te maken heeft met een mentale ziekte, namelijk depressie. Waar de eerste twee boeken een beetje te veel voor me waren, is het Warga wel gelukt, namelijk de personen “echt” te maken. Dat waardeer ik zeer, gezien ik me op die manier goed in kan leven op hoe Aysel en Roman in het leven stonden, al heb ik gelukkig zelf nog nooit depressies hoeven ervaren.

Waar ik dit boek als manuscript mocht ontvangen via de Leesfabriek, had ik het boek al een tijd op mijn ereader staan in het Engels. Ik ben dan ook begonnen in het manuscript maar uiteindelijk overgestapt op het ebook. Op deze manier ben ik er door heen gevlogen. Ik begon ‘s avonds rond een uur of tien met het boek en om 1 uur was het uit. Jup, ik kon het zelf ook bijna niet geloven maar het ging snel en het waren drie emotionele uren.

Voordat je denkt; ik begin ook aan dit boek, laat me je wel even waarschuwen. Wanneer onderwerpen als zelfmoord, depressie of andere onderwerpen als deze je aangrijpen en je er niet goed tegen kan, is dit boek misschien niet voor jou weggelegd. Ik moet zeggen dat ik er op sommige punten ook moeite mee had en dat de tranen me over de wangen liepen toen ik het uiteindelijk weglegde. Warga zet een sterk verhaal neer, met personages die je mee nemen in het verhaal en waarbij je bijna bang zou zijn dat je het zelf mee zou maken.

Sommige zinnen die worden gesproken door de personages zijn zo mooi, dat je al snel hoopt dat het boek een andere wending krijgt dan dat we in het begin verwachten. Zinnen als hieronder zijn toch gewoon prachtig om te lezen?

“Je bent als een grijze lucht. Je bent prachtig, zelfs als je dat niet wilt zijn.”

Aysel en Roman willen allebei hetzelfde, namelijk zelfmoord plegen. Allebei hebben ze een rotjeugd gehad en hebben ze genoeg gehad van het leven dat ze nu leven. Via de website komen ze met elkaar in contact maar buiten het feit dat ze zelfmoord willen plegen willen ze ook een relatie opbouwen. Het plot en het verhaal verrasten me. Ik had een veel zwaarder en emotioneler boek verwacht bij zo’n zwaar thema, maar dat was het niet. Jasmine verteld het verhaal op zo’n goede manier dat je er vanaf bladzijde één al helemaal in zit, ik in ieder geval wel. Het einde viel me wel een beetje tegen.

Waar ik niet zal vertellen waar het einde overgaat, had ik het graag anders gezien. Voor degenen die ik ken die leven met depressies, gaat het niet zoals het met Aysel gaat. Natuurlijk snap ik dat het niet voor iedereen hetzelfde is, de manier waarop de rest van het boek geschreven is, had het eigenlijk niet mogelijk kunnen zijn. Maar goed, Jasmine Waga zet met die boek een weergaloos goede debuut roman neer. Ik kan niet wachten om in de toekomst nog meer van haar te lezen!

Mijn hart en andere zwarte gaten / Jasmine Warga / Karakter Uitgevers / 15 December 2015 / 320 pag. / ISBN: 978 90 4521 0148

REVIEW || Op het Randje

26863067Op Het Randje is het tweede boek in de Pushing The Limits serie van Katie McGarry. Eerder dit jaar heb ik haar nieuwste boek gelezen (Nowhere But Here) waardoor ik direct verliefd werd op de schrijfstijl van Katie. Ze schrijft op zo’n manier waardoor je wel verder MOET gaan met lezen omdat je gewoon zo benieuwd bent hoe het afloopt.

Het eerste boek in de serie Over de Grens had ik nog niet gelezen. Nou weet ik dat je de boeken los van elkaar kan lezen, maar gezien de personages van de boeken wel in alle boeken voorkomen, was ik wel zo benieuwd en heb ik het eerste boek er toch nog eerst voor gelezen. Toevallig was dat mijn zusje op hetzelfde moment bezig was met het tweede boek (al dan in het Engels) en ik enigszins aan het twijfelen was of ik het toch niet ook in het Engels zou oppakken omdat ik Engels toch sneller lees. Uiteindelijk niet gedaan en met Op Het Randje op de bank gekropen. Het boek was in één middag uit, want ja, net als in het eerste boek dat ik van Katie las, kon ik ook met deze NIET meer stoppen.

Op Het Randje verteld het verhaal van Beth. Beth kan niet zeggen wat er bij haar thuis gebeurd. Als zij haar mond opendoet tegenover de politie, zal haar moeder sneller worden opgepakt dan zij het woord ‘gevangenis’ kan uitspreken. En dus blijft ze zwijgen, zelfs als ze uit huis wordt geplaatst en een nieuwe start moet maken op een nieuwe school. Ze voelt zich helemaal niet op haar gemak, tot ze Ryan Stone ontmoet, een jongen die in alles haar tegenpool is, maar haar toch beter lijkt te begrijpen dan alle anderen. Maar ook Ryan heeft geheimen, dingen die hij met niemand kan bespreken, ook niet met Beth.

Katie McGarry heeft het opnieuw gedaan en heeft een hartverscheurend verhaal geschreven en die in zoiets moois en onvergetelijks veranderd. Nou kan ik zeggen dat ik het gevoel al een hele tijd niet meer heb gevoeld, dat gevoel waarbij je zo in een verhaal gezogen zit dat je te laat opblijft om het boek uit te lezen en wanneer het uit is je niet een volledige zin uit je keel kan krijgen. Dat is hoe ik me voelde toen ik het boek uit had. Dit boek was een boek die op het goede moment in mijn leven kwam. Waarom? Omdat ik op dit moment in een periode zit dat ik dit soort boeken graag lees en ik er helemaal klaar voor ben om mijn hart te breken voor fictieve personages die me aan het einde van het boek leeg achterlaten.

Zoals ik al vertelde heb ik hiervoor eerst Over de Grens gelezen (of nou ja eigenlijk Pushing the Limits, gezien ik de Engelse versie las), maar Beth was daarin al een favoriet van me. Ze komt over als een meisje die overal haar woordje voor klaar heeft en zegt wat ze denkt, wanneer ze maar wil. Maar eigenlijk voelt ze alsof ze eigenlijk geen keuze heeft omdat het verbergt wat ze daadwerkelijk voelt. Ryan is precies het tegenovergestelde van Beth, maar toch trok ik erg naar hem toe. Hij is mysterieus, lief, zorgzaam en niet de typische sportjongen die je meestal in dit soort boeken vind.

Wat ik zo leuk vond aan dit boek is dat je bij ieder hoofdstuk verder wilt lezen, iedere seconde sleept je mee en laat je niet meer los. Hun onschuldige relatie die ontpopte in iets wat diep en op een compleet ander level was. Alles meegenomen kon ik me goed voorstellen hoe Beth zich moest voelen na alles wat ze heeft meegemaakt en was het zo lief dat ondanks alles wat de twee meeslepen er toch iets moois opbloeide tussen de twee.

Katie McGarry heeft haar plekje in mijn hart gevonden en ook met dit boek ben ik weer om. Ik kan niet wachten om de rest van de serie te gaan lezen en er achter te komen wat er met de resterende personages gebeurd. Ik raad dit boek aan iedereen aan die van een lekker romantisch, maar toch dramatisch boek houdt. Wat een topper, en bedankt dat ik het voor jullie mocht lezen!

 

(Oktober 2017) De rest van de serie heb ik uiteindelijk verder gelezen in het Engels en stuk voor stuk waren ze geweldig!

Op Het Randje / Katie McGarry / HarperCollins / September 2015 / 448 pag. / ISBN: 978 94 0275 0232

REVIEW || De Angstaanjager

26492251De Angstaanjager is geschreven door Michael Grant, die je misschien kent van de Gone serie, waarin alle volwassenen plotseling van de aarde zijn verdwenen en de jeugd het mysterie moet zijn op te lossen. Ik ben er ooit aan begonnen maar kon er jammer genoeg niet inkomen en ben nooit verder gekomen dan het eerste boek in de serie.

Toch was is erg nieuwsgierig naar dit boek, ik weet niet precies wat me trok, maar ik ben blij dat ik de sprong genomen heb om toch weer een Michael Grant boek op te pakken. Het boek gaat over Mara Todd. Mara wordt wakker in een grasveld omringd door mistflarden. Behalve haar naam kan ze zich niets meer herinneren. Even bekruipt haar de angst dat ze niet langer in leven is, maar dan doemt er een jongen op in de mist die zichzelf de angstaanjager noemt. Hij is er om mensen die dat verdienen te straffen. Ze moeten meedoen aan een griezelig spel waarin hun ergste angst waarheid wordt.

Toch weet Mara niet waarom ze hem hierbij moet helpen? Wat is er met haar gebeurd en terwijl ze zich blijft verzetten tegen alles waarin hij haar meesleurt, volgt er een schok wanneer de waarheid dan eindelijk tot haar doordringt.

Klinkt veelbelovend toch? Precies, zo dacht ik er dus ook over. Ik mocht het boek ontvangen en ben er vrijwel direct ingedoken omdat ik toch wel erg benieuwd was naar wat er nou precies met Mara gebeurd was en waarom ze deze jongen zou moeten helpen (behalve de flaptekst heb ik dan ook geen onderzoek gedaan naar het boek, wat ik soms nog wel eens wil doen wanneer het komt tot boeken die ik voor recensie lees.

Toch was ik een beetje om de tuin geleid, omdat ik verwachtte (hoe kan dat anders met een titel als deze?) dat het boek dan wel een klein beetje eng zou zijn. Helaas was dit niet het geval, het bleek erom te gaan om diegene die iets verkeerd hebben gedaan een les te leren. Oké, daar kon ik ook meeleven, het was een verhaallijn die ik nog niet veel vaker heb gelezen en die me wel aantrok. Het komt er op neer dat de angstaanjager mensen die iets verkeerd hebben gedaan een test laat doen, als ze niet slagen of er voor kiezen de test niet uit te voeren, dan moeten ze met de consequenties leven.

Ik vond de testen erg interessant maar vond het ook vreemd omdat niet duidelijk wordt of de mensen die de testen uitvoeren ook daadwerkelijk herinneren dat ze de test uitvoeren. Als die het geval was, dan is toch zo bekend dat er een Angstaanjager rond loopt, of ligt dat aan mij, misschien dat hier in het volgende boek een antwoord op komt, maar daar had ik helaas in dit boek niet veel aan.

Ik had het idee dat het idee achter het verhaal niet goed tot zijn recht komt in een boek van maar 256 bladzijden, wat erg jammer is omdat het idee zeker een goede is. Misschien, en dat zeg ik echt niet vaak, is het idee achter dit boek een idee dat thuishoort op de televisie of in een film. Op die manier kan je alles goed in beeld brengen en komen de beschrijvingen van alles ook goed tot zijn recht. Neem bijvoorbeeld de mist die we op pagina één al tegenkomen wanneer Mara het beschrijft: “De mist praatte met me, zonder woorden, zonder geluid en zo dat ik het verstond, en hij zei: Huiver.” Ik denk dat iedereen dit gevoel kent wanneer je wakker wordt uit een nachtmerrie, maar wat niet goed tot z’n recht komt op een beschrijving van twee pagina’s..

Het boek heeft me niet teleurgesteld, maar aan de andere kant vond ik het jammer dat sommige stukken niet ver genoeg uitgeschreven werden waardoor ik soms moeite had om er goed door te komen. Het boek is maar 256 bladzijden en is een eerste deel en dus hoop ik dat er nog veel meer uitgelegd gaat worden in de andere boeken, maar voor nu krijgt De Angstaanjager van mijn 2,5 ster.

De Angstaanjager / Michael Grant / HarperCollins / 22 September 2015 / 256 pag. / ISBN: 978 94 0270 5300