BOOKREVIEW || Wolfsroedel

Wolfsroedel is geschreven door Floortje Zwigtman, en waar het het eerste boek van haar is dat ik lees, weet ik zeker dat het niet de enige blijft. Het boek telt een goede 500 pagina’s en sleepte me van begin tot einde mee.

Het boek verteld het verhaal van drie jongens; Vulpe, Ion en Alexandru. Vulpe’s broer Lupu is vertrokken uit het boerendorp waar ze wonen en richtte een roversbende op. Wanneer de drie jongens het zat zijn om iedere zomer hard te moeten werken op het boerenland besluiten ze te vertrekken en zich aan te sluiten bij de bende. Maar het blijkt niet zo gemakkelijk, want Lupu en zijn bendeleden vinden het prima dat ze zich willen aansluiten, dat gaat natuurlijk niet zonder dat ze een test afleggen. Wanneer de drie jongens een overtocht naar het klooster van Snagov, dat vroeger diende als gevangeneneiland, ontdekken veranderd er ineens een boel binnen de bende. Vulpe is het zat dat zijn broer niet naar hem luistert en doet alsof hij beter is dan iedereen en richt zijn eigen roversbende op, genaamd de Jonge Wolven. Geholpen door de mysterieuze schaapsherder die zich schuilhoudt op het eiland begint Vulpe langzaam te veranderen in iemand die niet lijkt op de vriend die Alex en Ion ooit hadden.

Meer ga ik toch zeker niet verklappen over het boek, want waar het spannend wordt, wil ik niet het hele verhaal weggeven. Het is beter om zo blind mogelijk het boek in te gaan en niet meer te weten dan wat de achterflap van het boek je eigenlijk al verteld. Oorspronkelijk dacht ik dat het om een boek ging dat geschikt zou zijn voor jongeren vanaf een jaar of twaalf (niet wetende dat het leeftijdsdoel hoger was), maar na het gelezen heb, heb ik dat al snel aangepast. Het boek mag dan een avontuur zijn om te lezen zeker is het niet geschikt voor jongere kinderen. Het beschrijft processen waarvan ik denk dat zelfs menig tiener nog wel moeite mee heeft en de schrijfstijl is zeker niet gemakkelijk om te lezen voor een jonger iemand.

Al met al doet het boek me een beetje denken aan de boeken van Thea Beckman, niet zozeer de schrijfstijl, maar de manier waarop het zich afspeelt in het verleden. Dealt met zowel historische feiten (hoe het land is onderverdeeld en het Osmaanse Rijk en zo), ik kan dat wel waarderen. Geschiedenis is iets wat me zeer aantrekt, ik mag dan wel SPH hebben gestudeerd, maar mijn minor werd Geschiedenis en mijn voorkeur ging altijd uit naar de lessen uit gebieden als waar Wolfsroedel zich afspeelt. Het feit dat de geschiedenis van Vlad Tepes, oftewel Dracula, erin verwerkt wordt maakte het voor mij alleen maar boeiender. Ik herkende veel stukken uit een film die ik vorig jaar heb mogen zien (Dracula Untold) die het verhaal verteld van een jonge prins die verkocht wordt aan de Sultan van het Osmaanse Rijk en uiteindelijk uitgroeit tot de man die de wereld naar zijn hand zet door middel van bijna te vergeten dat hij menselijk is om wraak te nemen. Dit boek sleepte me terug die film in door de stukken van Vlad te lezen, heerlijk vond ik dat.

“Wij wedden om een mens. Jij beweert dat mensenkinderen zonder zonden geboren worden en wilt pas van zonde spreken als iemand vrijwillig en willens en wetens een verkeerde daad pleegt…  Ze zullen me volgen naar de hel, of naar het paradijs, als ik dat verkies. Ik ben nog niet zeker over hun einde.” (pagina 101-102)

Wanneer je het boek hebt uitgelezen, ben je waarschijnlijk, net als ik, tot de conclusie gekomen dat Vulpe en Lupu de ‘moderne’ Vlad en Radu zijn. Die conclusie trok ik, omdat je wanneer je de stukken leest waarin over hun band geschreven wordt, er achter komt dat beide broers elkaar lief hebben maar elkaar haten omdat de een altijd beter zou zijn dan een ander. Dat wil niet zeggen dat Floortje dit zo bedoeld heeft, maar dit is hoe het op mij overkwam. Dit vond ik een van de sterke punten van het boek, omdat ik denk dat broers dit vaker zullen hebben. Iedere broer of zus denk ik wel. Denkt niet iedereen soms dat de een het beter heeft dan een ander? Terwijl iedereen uniek is en niemand beter is dan een ander? Zeker niet wanneer het aankomt op broers en zussen?

“Het was opwindend niet langer een mens te hoeven zijn en je aan de regels van de mensen te moeten houden. Het moorden maakte je vrij van alle wetten en geboden. Met een dolk of een boog in je hand was je machtig. Je besliste over leven en dood.”

Het is zo gemakkelijk voor de jongens om zichzelf te verliezen in de verhalen van de schaapsherder, om zelf te worden zoals hij beschrijft. Toch is dit iets wat me liet nadenken. Als je dit terughaalt op alles wat er de afgelopen tijd gebeurd in de wereld, is het zo gemakkelijk om te bedenken dat er zoveel mensen zijn die ook denken als de jongens. Want denk zelf maar eens na, hoeveel mensen met een mes of een geweer in hun hand denken niet dat ze oppermachtig zijn en denken dat ze het recht hebben om te beslissen over het leven en de dood van anderen om zich heen?

Wolfsroedel is een boek die niet geschreven is voor de “faint at heart” zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels. Het is een boek die je moet aanspreken omdat ik niet van mening ben dat het voor iedereen is weggelegd, maar wanneer je in bent voor een avontuur, waarin je wordt meegenomen naar niet alleen het einde van de negentiende eeuw maar ook naar 300 jaar daar voor. Het boek heeft meerdere thema’s maar ik denk dat het belangrijk is om te weten dat het niet terugdeinst om de gruwelen van die tijd te beschrijven. Gruwelen die niet alleen door de Wolfsroedel worden gepleegd, maar ook zeker door anderen.

 

Wolfsroedel / Floortje Zwigtman / Luitingh Sijthoff / (heruitgave) November 2015 / 512 pag. / ISBN: 978 90 2456 9441

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s